Hz.Hubeyb b. Adiy'in şehid edildiği yerdeki Hz.Hubeyb b. Adiy Cami

Hubeyb b. Adî b. Mâlik el-Ensârî, Medine'li Evs kabilesine mensup büyük bir sahâbîdir. Recî' Vak'ası'nda (H. 4/M. 625) sahte davet üzerine gönderilen ve Huzeyl topraklarında pusuya düşürülen müslüman tebliğ heyetinin içindeydi. Teslim olan Hubeyb ve Zeyd b. Desine, Mekkelilere satıldı; Bedir'deki kayıplarının intikamını almak isteyen Kureyş'e pazarlandı. Hubeyb, Mekke'de bir süre Hucayr b. Ebû İhab'ın evinde tutuklu kaldı. Bu süre zarfında iyi muamele gördüğü bilinmektedir; hatta ev sahibinin kızının anlatımına göre Hubeyb, elinde hiçbir silah olmadan Mekke'deyken üzüm yemiş ve kış mevsimi olmasına rağmen elinde taze üzüm bulunması çevresinin dikkatini çekmiştir. İnfaz günü geldiğinde Hubeyb, cellatlara "İki rekât namaz kılmama izin verin" dedi; izin verdiler. İki rekât namaz kılarak selam verdi ve şöyle dedi: "Eğer ölümden korktuğumu zannetmeselerdi namazı daha uzun tutardım." Bu olay İslam tarihinde kayıt altına alınan ilk "idam öncesi namaz"dır; Hz. Peygamber bu uygulamayı benimseyerek ileride tüm mahkûmların infazdan önce namaz kılabileceğini bildirmiştir. Salibe çekilirken Hubeyb şöyle dua etti: "Allahım! Benim yerime onları teker teker say; onları perişan et ve hiçbirini sağ bırakma." Ardından şöyle dedi: "Allah yolunda öldürüldükten sonra nasıl öldürüldüğümün önemi yok; bu Allah rızası içindir. Dilerim Allah, paramparça olmuş bedenimi hayırlı bir şekilde birleştirir." Bu dua ve son sözler İslam kaynaklarında "Hubeyb şiiri" olarak şiirle de aktarılmıştır. Hz. Peygamber Medine'de Hubeyb'in selâmını aldı; sahâbîlerine "Kardeşiniz Hubeyb şehit edildi" dedi. Recî' vak'ası Hz. Peygamber'i derinden sarstı; otuz-kırk gün boyunca sabah namazlarında bu kabilelere beddua etmiştir. Hubeyb'in şehit edildiği yer, Mekke'nin Tenim bölgesine yakın olduğu rivayet edilmektedir; buraya zamanla bir mescid inşa edilmiştir. [Kaynak: Mustafa Sabri Küçükaşcı, "Recî' Vak'ası", TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 34, s. 510-511. https://islamansiklopedisi.org.tr/reci-vakasi; Buhârî, Sahîhu'l-Buhârî, "Cihâd", 170; "Meğâzî", 28.; İbn Hişâm, es-Sîre, III, 155-175.]