Taif Şehitliği

Mekke'nin fethinin (Ramazan 8/Ocak 630) ardından müslümanlar, Kureyş aleyhine örgütlenen Hevâzinliler ve müttefik Sakîfliler'le Huneyn'de karşılaştılar. Müslümanlar bu savaşı kazandı; ağır kayıp veren Hevâzinliler bozuldu. Hayatta kalan askerler Tâif'e sığındılar. Hz. Peygamber Huneyn'den Tâif'e yürüyerek şehri kuşattı. Tâif, tahkimli bir şehirdi; yüksek surları, mancınıkları ve oklarıyla savunması güçlü bir yapıya sahipti. Hz. Peygamber farklı yaklaşım açılarını denedi; surları aşmak için deri perdelerle korunan küçük bir birliği yaklaştırmaya çalıştı, mancınık ve benzeri kuşatma aletleri kullandı; ancak Tâifliler bu aletleri savaşta ilk kez gören müslümanlara karşı etkili biçimde direndiler. Muhasara süresince mancınık taşları ve keskin oklar, müslüman saflarına büyük zarar verdi. Bu çarpışmalarda 12 sahâbî şehit düştü. Bir rivayete göre şehitlerin isimleri şunlardır: Abdullah b. Ebî Bekre, Sa'd b. Hassân el-Kalbî, Sa'd b. Sehm, Abdullah b. Ammâr ve diğerleri. Hz. Peygamber bu şehitlerin, Hz. Peygamber'in namaz kıldığı mevkie yakın gömülmesini emretti. Kuşatma yaklaşık 20-40 gün sürdü. Fetih gerçekleşmeyince, bazı rivayetlere göre Selmân-ı Fârisî'nin önerisiyle kuşatmaya son verilerek Ci'râne'ye çekilindi. Ancak bu kuşatma meyvesiz kalmadı: Tâifliler, ertesi yıl kendi isteğiyle Medine'ye heyet göndererek müslüman oldular. Tâif şehitliği, Abdullah b. Abbas Camii'nin doğu tarafındaki hazîresiyle özdeşleşmiştir. Suudi döneminde türbe ve mezar üstü yapılar kaldırılmıştır. Bugün şehitliklerin büyük bölümü sade bir anma alanı olarak korunmaktadır. [Kaynak: Ahmet Önkal, "Tâif Gazvesi", TDV İslâm Ansiklopedisi. https://islamansiklopedisi.org.tr/taif-gazvesi; Buhârî, Sahîhu'l-Buhârî, "Meğâzî", 56.]