Menat Putunun Yeri

Menât, İslam öncesi Arap toplumunun en köklü putlarından biriydi. Kur'an'da isimleriyle anılan üç büyük put arasında (Lât, Uzzâ, Menât) sayılmaktadır (en-Necm 53/19-20). Menât özellikle Medine'deki Hazrec ve Evs kabilelerinin yanı sıra bazı Hüzeyl kollarının tapındığı ilâhdı. Menât'ın tapınağı, Kudeyd ile Medine arasındaki Müşellel tepesinde bulunuyordu. Hacılar, Arafat vakfesi ve Kâbe tavafının ardından buraya gelir ve Menât önünde ihramdan çıkarlardı. Bu ritüel, Bakara suresinin 158. ayetiyle de bağlantılıdır; çünkü bazı müslümanlar Safâ ile Merve arasında sa'y yapmaktan çekindiler. Çekinmelerinin nedeni, eski dönemde sa'y sırasında Menât'a saygı gösterilmesi âdetiydi. Mekke'nin fethinin (H. 8/M. 630) hemen ardından Hz. Peygamber, Sa'd b. Zeyd el-Eşhelî'yi (veya Hz. Ali'yi) bir birlikle birlikte Menât'ı yıkmak üzere gönderdi. Heyetin yaklaştığını gören kadın koruyucu yüksek sesle tapınağa seslenerek yardım çağırdı; ancak put yıkıldı ve tapınak ortadan kaldırıldı. Bu olayın ardından Medine kabileleri olan Hazrec ve Evs'ten büyük bir kesimi Mekke fethinin hemen akabinde ya da bir süre içinde İslam'a girdi. [Kaynak: Mustafa Fayda, "Menât", TDV İslâm Ansiklopedisi. https://islamansiklopedisi.org.tr/menat; İbn Hişâm, es-Sîre, IV, 68.; Buhârî, Sahîhu'l-Buhârî, "Hac", 79.]