Rasulullah'ın taşlandığı 3,5 km lik vec vadisi

H. 10 / M. 619-620 yılında 'Hüzün Yılı'nın yaşanmasının hemen ardından Hz. Peygamber, Tâif'e giderek oranın ileri gelenlerinden İslam adına himaye ve destek talep etti. Yanında azatlı kölesi ve evlatlığı Zeyd b. Harise vardı. Tâif'in üç ileri geleni olan Abdüyâlîl b. Amr b. Umeyr ve iki kardeşi, Hz. Peygamber'i dinlediler; ancak taleplerini reddettikten sonra şehrin avamını üzerine kışkırttılar. Tâif sokaklarında ayağa kalkan halk ve köleler, Hz. Peygamber'i sövgü ve taşa tutarak şehirden kovaladılar. Yaklaşık 3,5 km boyunca süren bu koşu sırasında Hz. Peygamber'in mübarek ayaklarından akan kanlar çarıklarını doldurdu. Beraberindeki Zeyd de efendisini korumak için üzerine kapanmaya çalışırken yaralandı. Hz. Peygamber bu ağır yaşantı sonrasında son derece derin bir üzüntü ve yorgunluk içinde, Utbe b. Rebîa'nın bahçesinde bir üzüm asmasının gölgesine iltica etti; orada gözyaşları içinde dua etti. Bu dua İslam tarihinin en derinden sarsıcı yakarışlarından biri olarak kayıtlara geçmiştir: 'Allahım! Kuvvetimin zayıflığından, çarelerimin tükenmişliğinden ve insanlar nazarında hor görülmemden yalnız sana şikayet ediyorum. Ey merhametlilerin merhamet edicisi!..' Bu zor anın ardından Hz. Peygamber Mekke'ye dönmeye karar verdi; Hıra Dağı'na çekildi. Mekke müşriklerinden Mutim b. Adiyy'in himayesini alarak şehre dönebildi. [Kaynak: Ahmet Önkal, "Tâif Seferi", TDV İslâm Ansiklopedisi. https://islamansiklopedisi.org.tr/taif-seferi; İbn Hişâm, es-Sîre, II, 60-74.]