Hz.Zeynel Abidin'in evi kalıntıları (H.Hüseyin'in oğlu)

Zeynelabidin (Zeynel Âbidîn), Ebü'l-Hasen Ali b. Hüseyin b. Ali b. Ebî Tâlib (ö. 94/712), Hz. Hüseyin'in oğlu ve Hz. Ali'nin torunudur. Şiî İsnaaşeriyye geleneğinde dördüncü imam olarak kabul edilmekte; Sünnî gelenek ise onu tâbiîn neslinin büyük âlimlerinden biri olarak değerlendirmektedir. Kerbela faciasında (H. 61/M. 680) babasının şehit düşmesi sırasında hasta olduğu için savaşa katılamamış ve hayatta kalmıştır. Bu olay onu derinden etkilemiş; hayatının geri kalanını ağlamak, ibadet ve ilimle geçiren bir zühd hayatına yöneltmiştir. Bu yüzden kendisine "Zeynelabidin" (abidlerin süsü) ve "es-Seccad" (çok secde eden) lakapları verilmiştir. Medine'de ikamet eden Zeynelabidin, burada kapsamlı bir dua külliyatı olan "es-Sahîfetü's-Seccâdiyye"yi kaleme almıştır. Bu eser, İslâm'ın en zengin dua literatüründen birini oluşturmaktadır. Ayrıca hadis ilminde de önemli bir yer tutmakta; çok sayıda hadisi rivayet etmiştir. Medine'deki evi, onun hem ilmî hem de ruhani mirasının fiziksel bir yansımasıdır. [Kaynak: TDV İslâm Ansiklopedisi, "Zeynelabidin" maddesi, islamansiklopedisi.org.tr/zeynelabidin; İbn Sa'd, et-Tabakāt, V, 211-222]