Ebu Talib b. Abdulmuttalib'in evi

Ebû Tâlib b. Abdülmuttalib, Hz. Peygamber'in dedesi Abdülmuttalib'in oğlu, amcasıdır. Hz. Peygamber'in babası Abdullah ölünce ve ardından dedesi Abdülmuttalib de vefat edince küçük Muhammed'i himayesine alan kişi Ebû Tâlib'dir. Hâşimoğullarının o dönemki reisi sıfatıyla Ebû Tâlib, hem bir akraba sevgisi hem de kabile değerleri gereği yeğenini sonuna kadar korudu. Hz. Peygamber'in evi Hâşimoğullarının ikamet ettiği Şibu Benî Hâşim bölgesindeydi. Nübüvvetten önce çocukluk ve gençlik yıllarını burada geçiren Hz. Peygamber, peygamberliği döneminde de bir süre burada kalmıştır. H. 7 nübüvvet yılında başlayan Kureyş boykotu (müslümanların ve Hâşimoğullarının ekonomik ve sosyal ablukası) döneminde bütün Hâşim kabilesi bu vadiye çekilmek zorunda kaldı; yaklaşık üç yıl boyunca ağır koşullar altında yaşadılar. Ebû Tâlib bu süre boyunca hiçbir zaman yeğeninden desteğini çekmedi. Ebû Tâlib'in ölümü (619), İslam'ın en kritik dönemi olan "Hüzün Yılı"nda gerçekleşti. Onun vefatıyla Hz. Peygamber önemli bir kabile ve sosyal korumasını yitirdi; bu da Tâif yolculuğu girişimine ve nihayetinde hicret kararına zemin hazırladı. [Kaynak: Nebi Bozkurt, "Ebû Tâlib", TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 10, s. 250-252. https://islamansiklopedisi.org.tr/ebu-talib; İbn Hişâm, es-Sîre, I, 266-275.; İbn Sa'd, eṭ-Ṭabaḳāt, I, 106-117.]