Ebu Cehl Amr b. Hişam evi

Amr b. Hişâm b. Mugîre el-Mahzûmî, nübüvvetten önce "Ebü'l-Hakem" (hikmetin babası) lakabıyla tanınıyordu; müslümanlar ona "Ebû Cehil" (cahilliğin babası) demeye başladılar. Ebû Cehil, Hz. Peygamber'in ilk tebliğ yıllarından itibaren ona karşı kişisel ve kurumsal bir düşmanlık besledi. Müslümanlara yönelik işkenceyi yönlendirdi, köle olan müslümanların azap görmesine öncülük etti; Bilâl-i Habeşî, Ammâr b. Yâsir ve diğer zayıf müslümanlara yapılan sistematik işkence büyük ölçüde onun kışkırtmasıyla gerçekleşti. Ebû Cehil, Bedir Gazvesi'nde (H. 2/M. 624) Kureyş kuvvetlerinin önde gelen komutanlarından biriydi. Müslümanlar karşısında ağır yenilgi alan Kureyş'in bu savaşta uğradığı kayıpların simgesi hâline geldi. Hz. Muâviye'nin annesi Hind, Uhud'da Hamza'nın organlarını yemesiyle meşhurdur; ancak Ebû Cehil Bedir'de hayatını kaybetti. İbn Mes'ûd'un ya da iki Ensâr gencinin (Muâz ve Muavviz b. Afrâ'nın) onu öldürdüğü rivayet edilmektedir. [Kaynak: Casim Avcı, "Ebû Cehil", TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 10, s. 133-135. https://islamansiklopedisi.org.tr/ebu-cehil; Buhârî, Sahîhu'l-Buhârî, "Meğâzî", 9.; Müslim, Sahîhu Müslim, "Cihâd", 42.]