Cafer b. Ebi Talib'in evi

Ca'fer b. Ebî Tâlib (ö. 8/629), Hz. Peygamber'in amcası Ebû Tâlib'in oğludur. Hz. Ali'nin on yaş büyük ağabeyidir. İslâm'ın ilk döneminde müslüman olmuş ve büyük zorluklarla karşılaşmıştır. Mekke'deki baskılar şiddetlenince Hz. Peygamber'in emriyle H. 5 (M. 615) yılında müslümanların büyük bir bölümüyle birlikte Habeşistan'a hicret etti. Habeş Hükümdarı Necâşî'nin huzurunda İslâm'ı anlatan tarihi konuşmasını yaptı; özellikle Hz. İsa ve Hz. Meryem hakkındaki âyetleri okuduğunda Necâşî ağladı. Bu konuşma, İslâm tarihinin ilk diplomatik başarılarından biri kabul edilmektedir. H. 7 (M. 629) yılında Hayber'in fethi sırasında Habeşistan'dan döndü. Hz. Peygamber onu görünce büyük sevinç duydu ve "Hayber'in fethine mi sevindim, Ca'fer'in dönüşüne mi bilemiyorum" dedi. Ca'fer, dönüşünün hemen ardından aynı yıl Mûte Savaşı'nda (H. 8/M. 629) sancağı taşırken her iki kolu da kesildi ve şehit oldu. Hz. Peygamber bu haberi aldığında derinden üzüldü. [Kaynak: "Ca'fer b. Ebî Tâlib", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/cafer-b-ebi-talib]